« گفت : و چه كسى از رحمت پروردگارش مأيوس مىشود ، جز گمراهان ! » ايمنى از عذاب او ! « أَ فَأَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا بَياتاً وَ هُمْ نائِمُونَ أَ وَ أَمِنَ أَهْلُ الْقُرى أَنْ يَأْتِيَهُمْ بَأْسُنا ضُحًى وَ هُمْ يَلْعَبُونَ أَ فَأَمِنُوا مَكْرَ اللَّهِ فَلا يَأْمَنُ مَكْرَ اللَّهِ إِلَّا الْقَوْمُ الْخاسِرُونَ » « 1 » « آيا اهل آبادىها خود را از مجازات‌هاى ما در امان مىدانند كه شب هنگام در موقعى كه در خواب بودند ( به صورت صاعقه و زلزله و . . . ) بر آنها فروريزد ؟ و يا اين‌كه مجازات‌هاى ما به هنگام روز ، موقعى كه غرق انواع بازىها و سرگرمىها هستند ، دامن آنها را بگيرد ؟ آيا اين مجرمان از مكر الهى ايمن‌اند ؟ درحالىكه جز زيان‌كاران خود را از مكر خدا ايمن نمىدانند ! » وابستگى هر كار آينده به خواست خدا : « وَ لا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فاعِلٌ ذلِكَ غَداً إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّهُ » « 2 » « و هرگز در مورد كارى نگو : من فردا آن را انجام مىدهم ، مگر اين‌كه خدا بخواهد ! » وفا به پيمان الهى : « وَ مِنْهُمْ مَنْ عاهَدَ اللَّهَ لَئِنْ آتانا مِنْ فَضْلِهِ لَنَصَّدَّقَنَّ وَ لَنَكُونَنَّ مِنَ الصَّالِحِينَ فَلَمَّا آتاهُمْ مِنْ فَضْلِهِ بَخِلُوا بِهِ وَ تَوَلَّوْا وَ هُمْ مُعْرِضُونَ فَأَعْقَبَهُمْ نِفاقاً فِي قُلُوبِهِمْ إِلى يَوْمِ يَلْقَوْنَهُ بِما أَخْلَفُوا اللَّهَ ما وَعَدُوهُ وَ بِما كانُوا يَكْذِبُونَ » « 3 » « بعضى از منافقان كسانى هستند كه با خدا پيمان بسته‌اند كه اگر از فضل و كرمش به ما مرحمت كند ، قطعا به نيازمندان كمك مىكنيم و از نيكوكاران خواهيم بود ، ( ولى ) به هنگامى كه خداوند از فضل و كرمش سرمايه‌هايى به آنان داد ، بخل ورزيدند و سرپيچى كردند و روىگردان شدند . اين عمل و اين پيمان‌شكنى و بخل نتيجه‌اش اين شد كه روح نفاق به‌طور پايدار در دل آنان ريشه كند و تا قيامت هنگامى كه خدا را ملاقات كنند ، ادامه يابد ، ( اين ) به خاطر آن است كه از عهدى كه با خدا بستند ، تخلّف كردند و مرتّبا دروغ گفتند . »

--> ( 1 ) - اعراف ( 7 ) آيه 99 - 97 . ( 2 ) - كهف ( 18 ) آيه 23 - 22 . ( 3 ) - توبه ( 9 ) آيه 77 - 75 .